از کتاب آگهی فروش اسب ترکمن انشراح ِمتعالی ِسوختن

 

 

از کتاب آگهی فروش اسب ترکمن

انشراح ِمتعالی ِسوختن

سوختن اینگونه است:

آفتابی شانزده ساله،

     با تور ِفاضلاب بر سَر،  نیست.

یا

دریایی نود ساله

     که ادرارش را نگه نمی­دارد.

سوختن

     گونه ندارد

        بینی اش را عمل نکرده است

          که برگشته باشد

تا روی نوک ِکوفته و آویزانش بنویسند   وطن.

سوختن

ماجرای اندوهِ زنانِ اهوازی نیست

خنده­ای میخ شده بر دیوارِ خانه است.

یا

سر رفتنِ سپیدِ شیر،

 در سینه­ی لعابیِ خشم.

سوختن

 سبز است.

رنگ منتخب ِ میر حسین

و « میر حسین» ِ کاغذی ِ سوخته

اشکی است بر پوسته­ی میدان کاج

که پس از ساعتی          شفاف و  بی حرکت

صمغ می­شود.

سوختن

 ساحلی مرجانی است.

           زنجیر ِ دست­های شوک گرفته­ی دریاست

              تصاعد ِالحاد ِ خشمناک ِموج است.

 سوختن سنگی گرد و ساکت و صاف است

که پس از هزار سال

فرزانه­وار از همه چیز گذشته است.

سوختن

        خیانت را ریز می­بیند

و از آبغوره­ی مانده بیزار است

و رنگ عظیم ِقرمز را خرج ِخون نمی­کند.

سوختن

کباب ِکز خورده­ی لب­هایی است

با رُژِ براق،

که عکسِ خنده­ی آتش  را

          در قاب ِقهوه­ای اش سرشار کرده است.

سوختن

 ماجرای نوازش ِدست­های دیواریِ خانه است،

 که بر سرِ ِاولاد ِیاغی و خود سوز

 آوار می­شود.

سوختن

گریه­ی سهمگینِ نوزادی مادرمرده است،

که مرگ را با  تولّد تجربه می­کند.

سوختن

طوفان ِگردن کلفت ِ شن نیست،

باران ِ سر به زیر ِ آلوده ایست

که از روی چهل و پنج ملیون برگ و درخت،

خجالت می­کشد.

سوختن

قُل قُل محصورِ خشم

 در دیگ ِهیئت عزاداران حضرت ِمکافات نیست

هذیان ِ تبدار ِ آتشفشان است،

که مراعات ِمار و مور را در سنگ­های آذرین

فسیل کرده است.

سوختن

 شیدایی کافرکُشِ بمب بود

و قهقهه­ی  پیروز الّاه و اکبر

سوختن

ریش ِبلند ِ روباه بود و

قضاوت ِ ته ریش ِ گرگ

و ارمغان ِ سر به مُهرِ ِ سمندر.

سوختن

سوزن ِسجده است

 که در پیشانی ِزمین فرو می­رود

هجرت ِمنقار ِدارکوب

    از اندام ِکرم­خورده­ی درخت است.

سوختن

شرحِ عاشقیتِ رعیّت و ارباب نیست

شگفتی ِ« سپید» ِمیخکی است

 که بر گور ِشریعت      پرپر می­شود

سوختن

زالوی ِشکم دریده­ی نفرت،

        در لجن­زار ِحجامت ِعشق نیست

دست و پای ِنورانیِ ِچراغی است

که آهسته آهسته     در جستارِ ِ جذام ِفتیله

خورده می­شود.

« سوختن.»

۸۸.۳.۱۴